Short Fiction ::: My DoLL
Main ::: Akanishi JiN x Taguchi JuNNosuke
Author ::: yoo Tagushita
<><><><><><><><><><><><>
จุนโนะ! จุนโนะ!.ดูสิ! กล่องเพลงน่ารักมั้ย? เสียงเล็ก ๆ เจื้อยแจ้วอยู่ตรงหน้าร่างโปร่งนามทางุจิ จุนโนะสุเกะนักเรียนชั้นม.ปลายปีสามที่ได้ชื่อว่าเป็นเด็กหัวกะทิของโรงเรียนแห่งนี้ และคนที่กำลังพูดเสียงเจื้อยแจ้วอยู่นั้นก็ได้ชื่อว่าเป็นเด็กหัวกะทิอีกคนของโรงเรียนแห่งนี้อีกเช่นกันคาเมะนาชิ คาซึยะ
ก็น่ารักดี จุนโนะสุเกะตอบด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบเหมือนเช่นทุก ๆ ครั้ง
น่ารักเนอะ! จินซื้อให้เราแหละ พอพูดถึงชื่อแฟนของตัวเองอะกานิชิ จินแล้วก็อดที่จะอมยิ้มไม่ได้ ก็จินเล่นคอยตื๊อเทียวไล้เทียวขื่อตั้งหลายอาทิตย์กว่าเขาจะตอบตกลง
จุนโนะพยักหน้าเล็กน้อยพร้อมกับรอยยิ้มหวานที่ฉาบอยู่บนใบหน้า มือเรียวยาวขยี้ผมของคาเมะจนยุ่งไปหมด เป็นผลให้เต่าน้อยทำหน้ามุ่ยพลางบ่นขมุบขมิบเรื่องที่จุนโนะทำผมของเขาเสียทรง
แล้ววันนี้จินไม่ได้นัดไปเดทหรือไง? ฉาบรอยยิ้มแย้มตายิบหยีอีกครั้ง
เจ้าเต่าน้อยส่ายหน้าพลางทำหน้ามุ่ย จินมีประชุมอะ เลยไม่ได้ไป
ร่างโปร่งหัวเราะเล็กน้อยกับความน่ารักของคนตัวเล็กตรงหน้า มือเรียวยาวที่ขยี้ผมเมื่อครู่ค่อย ๆ เลื่อนลงมาลูบไล้ใบหน้าหวานของคาเมะ จากดวงตาเรียวยาวไปยังพวกแก้มที่เริ่มแดงเล็กน้อย แต่ก็ต้องชะงักและรีบชักมือกลับมาทันทีเมื่อเห็นคาเมะทำตาสงสัยมาให้
เฮ้! ขนลุกนะ อยู่ดี ๆ ก็มาลูบหน้าฉันอย่างนี้หนะ คาเมะทำท่าขนลุกขนพองให้จุนโนะดู เลยทำให้ร่างโปร่งนั้นหัวเราะพรืดอย่างอดทนไม่ได้ออกมาเลยทีเดียว
หน้านายนุ่มดีนะ มิน่าหละจินถึงรักนักรักหนา พูดกลั้วหัวเราะ
อย่ามาหาเรื่องกัดกันนะตอนนี้ฉันอารมณ์ไม่ดีอยู่ด้วย เดี๋ยวก็กัดตอบซะเลย
กลัวจังเลยนะ เจ้าเต่าน้อย
เวลาผ่านไปค่อนข้างนานพอสมควรเพราะนี่ก็ใกล้เวลาที่ดวงอาทิตย์ที่คอยให้แสงสว่างนั้นจะลาลับขอบฟ้าแล้ว แต่ว่าภายในห้องเรียนก็ยังมีร่างของจุนโนะสุเกะและคาเมะนั่งคุยกันอยู่ ที่คาเมะยังอยู่นั้นเพราะว่าจินบอกให้รอกลับบ้านด้วยกัน ส่วนที่จุนโนะสุเกะอยู่นั้นเพราะ
ทำไมยังไม่กลับอีกหละ? เย็นมากแล้วนะ คาเมะถามขึ้นเมื่อหยิบมือถือขึ้นมาดูเวลาแล้วนี่ก็ตั้งห้าโมงครึ่งแล้วด้วย
จะปล่อยให้นายอยู่คนเดียวได้ยังไงกัน หยิกแก้มนุ่ม ๆ นั่นแล้วบิดไปบิดมา จนคาเมะตีมือนั้นหละถึงได้ยอมปล่อยออกจากแก้มนุ่ม ๆ
คาเมะ! กลับบ้านกันอ้าว! หวัดดีจุนโนะ ยังไม่กลับบ้านอีกเหรอ? ชายหนุ่มผมทองเดินเข้ามาภายในห้องเรียนโดยมีมืออีกข้างพาดกระเป๋าไว้ข้างหลัง
จุนโนะสุเกะยิ้มให้กับผู้มาเยือนใหม่ ก่อนจะส่ายหน้าให้เบา ๆ มาอยู่เป็นเพื่อนคาเมะระหว่างที่รอนายประชุมเสร็จหนะ นายนี่เป็นแฟนยังไง? ปล่อยให้แฟนรออยู่นั่นหละ
ก็มารับกลับแล้วไง บอกยิ้ม ๆ ไปให้จุนโนะ ก่อนจะหันเหความสนใจไปอยู่ที่ร่างบางตัวเล็ก มือใหญ่ของจินค่อย ๆ จับข้อมือของคนรักให้ลุกขึ้น กลับก่อนนะ
เจอกันพรุ่งนี้นะจุนโนะ คาเมะบอกลาและเดินตามจินออกจากห้องไป
<><><><><><><><><><><><>
ตุ๊กตาเอ๋ย
เจ้าอยู่ที่ใดกัน
รู้ไหมฉันนั้น
ต้องการเจ้าเพียงใด
ตุ๊กตาเอ๋ย
เสียงเพลงบางเบาถูกเปล่งออกมาจากกล่องเสียงของคน ๆ หนึ่ง ที่กำลังเดินขึ้นไปบนดาดฟ้าที่โรงเรียนเพราะได้นัดไว้กับใครบางคน คนที่ดูน่ารักในสายตาของทุกคนไม่ว่าจะเป็นเพื่อนร่วมชั้นหรือแม้แต่อาจารย์หึ! นึกแล้วก็อดที่จะอิจฉาไม่ได้ทำไมแกจะต้องมาเป็นมารผจญฉันตลอดเวลาด้วยนะ!!!
มีอะไรหรือเปล่า? นัดฉันมาซะดึกดื่นอย่างนี้ เมื่อประตูดาดฟ้าของโรงเรียนเปิดขึ้น คนที่นัดไว้ก็ถามออกมาทันทีอยู่ดี ๆ ก็โทรมานัดเขาให้ออกมาเจอกันที่ดาดฟ้าตอนกลางคืนอย่างนี้ แถมพอถามว่ามีเรื่องอะไรก็ไม่บอกเหตุผลมาอีก
คน ๆ นั้นไม่ตอบ ได้แต่เดินตรงดิ่งเข้าไปหาคาเมะ
ว่าไงหละ? มีเรื่องอะไรงั้นเหรอ? คาเมะยังคงถามต่อ เมื่อเห็นว่าคนที่นัดเขาออกมานั้นไม่มีทีท่าว่าจะตอบคำถามเขาสักนิด
ฉันมีของจะให้ หลับตาแล้วหันหลังก่อนสิ
คาเมะพยักหน้ายอมทำตาม ก่อนจะค่อย ๆ หันหลังให้และหลับตาลงและเวลาเพียงไม่นานนั้น ร่างบางก็รู้สึกเหมือนมีวัตถุของแข็งมาฟาดศีรษะเขา เป็นผลให้คาเมะถึงกับมึนหัวก่อนที่สติจะดับวูบลงไป แต่คน ๆ นั้นก็ได้แต่ยิ้มกระหยิ่มที่มุมปาก หลังจากที่ได้ลงมือไปแล้ว
สมน้ำหน้าคนอย่างแกคาเมะ!! แกหนะ ไม่สมควรที่จะได้อะกานิชิไปครองหรอก เสียงหัวเราะสะใจดังขึ้น ก่อนที่เจ้าตัวจะคิดอุบายอะไรได้ จึงจัดการอุ้มคาเมะขึ้นมาและนำร่างของคาเมะที่นอนหมดสติอยู่นั้นให้ขึ้นไปนั่งบนระเบียงดาดฟ้า ทั้ง ๆ ที่มือก็ยังจับเอวของคาเมะไว้กันหล่นร่วงลงไป มืออีกข้างที่ว่างนั้นค่อย ๆ ควานหากระดาษขึ้นมาหนึ่งใบ และนำมันไปเสียบไว้ในกระเป๋าเสื้อโค้ตของร่างบาง
มือข้างที่จับเอาคาเมะไว้อยู่นั้น ค่อย ๆ ปล่อยออกและปล่อยให้ร่างของคาเมะร่วงหล่นลงไปจากระเบียงดาดฟ้าการที่เขาเลือกนัดคาเมะออกมาคืนนี้ดูจะเป็นผลดีไม่น้อยในเมื่อจัดการเจ้านี่ไปได้หนึ่ง เท่านี้ก็เท่ากับว่าไม่มีใครมารังควานให้เขารกหูรกตาอีกแล้วเท่านี้อะกานิชิ จินก็จะมาเป็นของเขาเพียงผู้เดียว
บ๊ายบายคาเมะนาชิ คาซึยะหลับให้สบายนะ แค่เพียงไม่นานเท่านั้นก็จะมีคนมาเจอนายแล้วหละ หัวเราะอย่างบ้าคลั่งเมื่อมองลงไปยังผลงานที่เขาทำ
เลือดสีแดงฉานค่อย ๆ ไหลออกมาจากมันสมองที่ทะลักออกมาเนื่องจากความแรงของการกระแทก และเลือดเหล่านั้นก็ได้ไหลรวมกันเป็นกองใหญ่ ๆดูแล้วก็เหมือนกับภาพวาดที่สวดสดงดงามภาพหนึ่งเลยทีเดียว
คน ๆ นั้นค่อย ๆ เดินลงจากดาดฟ้าของโรงเรียน และเริ่มต้นร้องเพลงคลอเบา ๆ อีกครั้ง
ตุ๊กตาเอ๋ย
เจ้าอยู่ที่ใดกัน
รู้ไหมฉันนั้น
ต้องการเจ้าเพียงใด
ตุ๊กตาเอ๋ย
<><><><><><><><><><><><>
RRRRRR RRRRRR
เสียงกระดิ่งของโทรศัพท์ดังขึ้น ปลุกคนที่กำลังนอนหลับอย่างสบายใจในช่วงเช้าของฤดูหนาวขึ้นทันที มือเรียวยาวควานหาโทรศัพท์จากหัวเตียง ในขณะที่เสียงกระดิ่งของโทรศัพท์นั้นก็ยังดังแผดเสียงอยู่
โมชิ?
.
ห๊า!!! อะไรนะครับ?!
.
ครับ ทราบแล้วครับจะรีบไปเดี๋ยวนะครับ
ร่างโปร่งรีบลุกกระวีกระวาดออกมาจากเตียงนอนทันที เมื่อได้รับฟังข่าวจากตำรวจว่าเจอคาเมะเพื่อนตัวเล็กของเขานอนเสียชีวิตที่หน้าตึกเรียน คาดว่าจะเป็นการฆ่าตัวตายรู้สึกตกใจและเสียใจไม่น้อยเมื่อได้รับฟังข่าวน่าใจหายตั้งแต่เช้าแบบนี้เสียใจที่เพื่อนเขาฆ่าตัวตาย ทั้งที่ไม่น่าจะมีสาเหตุ
เมื่อแต่งตัวเสร็จแล้วก็รีบรุดไปยังที่โรงเรียนซึ่งเป็นที่เกิดเหตุทันที จุนโนะสุเกะวิ่งหน้าตาตื่นจนมาถึงหน้าตึกเรียนที่ตอนนี้มีตำรวจเต็มไปหมด เด็กนักเรียนที่เดินมาเรียนดูจะตกใจไม่น้อยเหมือนกันเมื่อได้รับฟังข่าวที่ลืดสะพัดไปทั่วโรงเรียน
คุณตำรวจครับคาเมะคาเมะเพื่อนผมเขาฆ่าตัวตายแน่ ๆ หรือครับ แทบจะเขย่าตัวตำรวจอยู่แล้ว
น่าจะใช่นะครับ เพราะว่าเขามีจดหมายลาตาย
จดหมายลาตาย?
ครับนี่ครับ จุนโนะสุเกะรับแผ่นกระดาษจากมือของตำรวจคนนั้นมา และรีบเปิดอ่านทันทีภายในจดหมายลาตายนั้นคาเมะไม่ได้เขียนอะไรนอกจากคำว่า
เบื่อชีวิต
แล้วจินหละ?จินจะรู้เรื่องนี้หรือยัง? จินจะรู้เรื่องที่คาเมะตายหรือยังนะ?
มือเรียวยาวรีบควานหามือถือในกระเป๋า และกดเบอร์ของจินทันทีรอสายสักพักจินก็รับ พร้อมกับบอกว่าตอนนี้ใกล้จะถึงโรงเรียนแล้วจุนโนะจึงบอกด้วยเสียงที่สั่นว่าคาเมะตายแล้วแค่เพียงเท่านั้น จุนโนะก็ได้ยินเสียงจินตัดสายไปทันที
สักพักเดียวเท่านั้นจินก็วิ่งกระหืดกระหอบมายังสถานที่เกิดเหตุและรีบวิ่งถลาเข้าไปยังศพของคาเมะ น้ำตาลูกผู้ชายไหลออกมาอย่างไม่อายใครก็ในเมื่อคนที่รักต้องมาตายอย่างนี้ ใครจะสามารถกลั้นน้ำตาได้กัน?จุนโนะเองก็สงสารจินไม่น้อยเมื่อต้องมาเจอกับสภาพการณ์เช่นนี้ แต่เขาเองก็เสียใจเหมือนกันที่จะต้องมาเสียเพื่อนรักอย่างคาเมะไป
เมื่อจินคร่ำครวญจนพอใจแล้วนั้น ร่างสูงก็ตัดใจเดินห่างออกจากศพของคนรักทั้งที่ภาพตรงหน้าพร่าเลือน แต่ภาพของคนรักในความทรงจำยังคงแจ่มชัด ทั้งภาพตอนที่คนรักกำลังยิ้มให้ หรือแม้แต่จะเป็นใบหน้าตอนที่เง้างอนรอให้เขาไปง้อนั้น ยังคงเด่นในความทรงจำที่สวยงามของจินอยู่เสมอ
จินคิดซะว่าคาเมะเขาไปสบายแล้วกันนะ จุนโนะตบไหล่ของจินเบา ๆ
คาเมะไม่มีทางที่จะฆ่าตัวตายนายต้องเชื่อฉันนะจุนโนะ จินพูดด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น
ฉันเชื่อนายจินฉันเชื่อนายฉันก็ไม่คิดว่าคาเมะจะฆ่าตัวตายเหมือนกัน
<><><><><><><><><><><><>
หลังจากที่จบพิธีงานศพของคาเมะไปนั้น ทั้งจินและจุนโนะก็ดูเหมือนจะไม่มีจิตใจในการทำอะไรทั้งนั้น รวมถึงเพื่อน ๆ ในห้องและอาจารย์เองก็เหมือนกัน ทั้งหมดดูเหมือนจะไม่มีแรงที่จะหยิบหรือจับอะไร
หากยังมีอีกคนที่ได้แต่แอบยิ้มภายในใจ
จิน เด็กหนุ่มตาโต แก้มป่องเดินเข้ามาทักทายจิน
ยามะพี?มีอะไรหละ? ตาบวมแดงช้ำเนื่องจากร้องไห้อย่างหนักมาหลายวัน
เสียใจด้วยนะเรื่องคาเมะนาชิ ตากลมโตเริ่มสลดลง เมื่อพูดถึงชื่อแฟนของเพื่อนคนนี้
อืม ครางตอบแค่นั้น แล้วก็นั่งลงฟุบหน้าลงกับโต๊ะตัดปัญหากับความจริงที่ได้รับ ไม่อยากจะตื่นขึ้นมาต่อสู้กับความเจ็บปวดและโหดร้ายเพียงคนเดียวฉันจะอยู่ได้ยังไง ถ้าไม่มีนายคาเมะ
หึ!! รักกันจริงนะขนาดเจ้านั่นตายไปแล้ว นายก็ยังไม่ลืมมันเสียงภายในใจของใครบางคนดังขึ้น มีเพียงแต่คนนั้นที่จะได้รับรู้คนที่มีเพียงแค่ความแค้นและความอิจฉาครอบงำจิตใจอยู่เท่านั้น
<><><><><><><><><><><><>
นัดมาทำไมตอนดึก ๆ วะ? เสียงทุ้มนุ่มของจินสบถขึ้นในระหว่างที่กำลังเดินไปยังบ้านของคนที่นัดเขาไว้
กิ๊ง ก่อง
จินกดไปยังกระดิ่งหน้าบ้าน กระชับเสื้อโค้ตให้เข้าหาตัวมากขึ้นไปอีก เมื่อลมหนาวได้พัดเข้ามาวูบใหญ่ ถูมือไปมาพร้อมกับเป่าลมหายใจไปยังมือที่ถูนั้นเพื่อเป็นการบรรเทาความหนาวให้มันน้อยลง และเป็นการให้ความอบอุ่นแก่มือของตัวเอง
หนาวจะตายอยู่แล้วน๊าทำไมไม่มาเปิดสักที
มาแล้วเหรอ?เข้ามานั่งก่อนสิ
จินพยักหน้าเล็กน้อยเพื่อเป็นการตอบรับในคำเชิญ ก่อนจะเดินตามหลังเจ้าของบ้านเข้าไปยังภายในตัวบ้านที่อบอุ่นจากความร้อนของเครื่องฮีทเตอร์นั่งลงตรงโซฟาบุนวมหนานุ่มอย่างดี พร้อมกับรับแก้วนมอุ่นจากมือเจ้าของบ้านที่ยิ้มให้ ค่อย ๆ จิบมันเพียงเล็กน้อยจนหมดแก้ว
มีอะไรหรือเปล่า?เรียกมาเอาป่านนี้หนะ ถ้าไม่ติดเป็นนายฉันจะด่าให้ พูดแหย่ขำ ๆ ซึ่งก็ทำให้เจ้าของบ้านถึงกับหัวเราะพรืดออกมา
ไม่มีอะไรหรอก
อ้าว! แล้วเรียกฉันมาทำเพื่อ..? วางแก้วนมลงบนโต๊ะ พร้อมทำสายตาอย่างหาเรื่อง แต่ปากก็ยังคงแย้มยิ้มอยู่
เปลือกตาของจินหนักอึ้งจนแทบจะปิดลงให้ได้ ภายในสมองขาวโพลนจนไม่สามารถประมวลความคิดอะไรได้อีกแล้วมือของร่างสูงนั้นก็เริ่มที่จะหมดแรงไม่มีแรงที่จะทำอะไร หรือจะหยิบจับอะไรทั้งนั้น
ทำไมมันง่วงจัง? เพ่งสายตาที่เริ่มพร่ามัวไปยังเจ้าของแก้วนม
ง่วงก็นอนซะสิ ยังไงนี่ก็บ้านฉันมันก็เหมือนกับบ้านนายอยู่แล้ว
สักพักร่างของจินก็ค่อย ๆ ไถลตัวลงไปนอนกับโซฟาเจ้าของบ้านกระหยิ่มยิ้มเมื่อทุกอย่างเป็นไปตามแผนที่เขาคิดไว้พอดี
เมื่อพรุ่งนี้นายตื่นขึ้นมา นายก็จะเจอกับความจริงทุกอย่างไม่ต้องกลัวหรอกนะ ฉันไม่ทำอะไรนายหรอก
..
..
..
.
ตุ๊กตาเอ๋ย
เจ้าอยู่ที่ใดกัน
รู้ไหมฉันนั้น
ต้องการเจ้าเพียงใด
ตุ๊กตาเอ๋ย
เสียงร้องเพลงของใครบางคนปลุกร่างสูงที่กำลังนอนหลับอย่างสบายให้ตื่นขึ้นร่างสูงหยีตาเล็กน้อยเพื่อมองไปยังเจ้าของเสียงนั้น หากเมื่อจะเอามือมาขยี้ตาก็ต้องรู้สึกว่าทั้งมือและเท้าของเขานั้นถูกมัดตรึงไว้กับหัวเตียงและปลายเตียงไว้อย่างหนาแน่นจินดูจะตกใจไม่น้อยเมื่อตื่นขึ้นมาแล้วเขามาอยู่ในสภาพเช่นนี้
ตื่นแล้วงั้นเหรอ? เจ้าของเสียงเพลงนั้นถามขึ้นเมื่อเห็นจินดูจะตื่นตกใจไม่น้อย
จุนโนะ?นายทำอะไรหนะ? แล้วทำไมฉันถูกมัดอย่างนี้?
กันไม่ให้นายหนียังไงหละจิน พูดเสียงราบเรียบไม่มีความตกใจเลย
แล้วทำไมนายทำแบบนี้กับฉัน? เพราะอะไร?
รอยยิ้มหวานของจุนโนะปรากฏขึ้นบนใบหน้าหวานนั้น แต่จินกลับไม่อยากที่จะเห็นรอยยิ้มนั้นเลยมันรู้สึกแปลก ๆ ยังไงไม่รู้เหมือนกับรอยยิ้มของคนที่สติไม่สมประกอบ
ฉันรักนาย
อย่ามาพูดเล่นน่า นายรีบ ๆ มาแก้มัดฉันได้แล้ว จินหัวเราะแห้ง ๆหวังว่าจุนโนะจะเลิกแกล้งแล้วมาแก้มัดให้กับเขา หากจุนโนะสุเกะก็ได้แต่เงียบเงียบจนจินรู้สึกไม่ดีเลย นายก็รู้ว่าฉันยังรักคาเมะอยู่
ขนาดเจ้าบ้านั่นมันตายไปแล้ว นายก็ยังรักมันอีกงั้นเหรอ?ฉันอุตส่าห์เฝ้าคิด เฝ้าหวังว่าถ้ามันตายแล้วนายจะหันมามองฉันฉันอุตส่าห์หาทางให้มันตายได้แล้ว แต่ผลที่ได้คืนก็คือนายก็ยังรักมันอยู่อีกอย่างนั้นเหรอ? จุนโนะสุเกะเดินตรงดิ่งไปนั่งข้าง ๆ ร่างของจินที่เริมดิ้นไปดิ้นมา เพื่อหาทางหลุดพ้นจากพันธนาการนี้
นายจะทำอะไรฉัน? ถามขึ้นเมื่อเห็นเข็มฉีดยาในมือของจุนโนะ
ไม่ทำอะไรนายหรอกจินฉันไม่ทำอะไรนายหรอก ในเมื่อนายเป็นคนที่ฉันรักนี่นาฉันอยากได้นายมาครอบครองเพียงคนเดียว กระซิบคำพูดสุดท้ายที่ใบหูของจิน และขบกัดติ่งหูนั้นเบา ๆ
จินดิ้นพรวดพราดไปทั่วเตียง นายมันบ้า จุนโนะ!!!
ฉันไม่ได้บ้า!!! ฉันไม่บ้านายต่างหากที่บ้า บ้าที่ยังอาลัยอาวรณ์ไอ้คาเมะมัน ทั้ง ๆ ที่มันก็ตายไปแล้ว ดวงตารียาวเริ่มจ้องไปที่จินอย่างน่ากลัวแต่สักพักรอยยิ้มหวานก็ฉาบอยู่บนใบหน้าอีกครั้ง ไม่เจ็บหรอกนะจินแค่เหมือนมดกัดหนะ ไม่เจ็บหรอก เตรียมจ่อเข็มฉีดยาไปยังต้นแขนของจิน
ไม่เอานะจุนโนะ!!! นายหยุดนะ!! แต่เหมือนว่าเสียงของจินจะไม่ได้เข้าไปยังโสตประสาทการรับฟังของร่างโปร่งแม้แต่น้อย จินรู้สึกเจ็บเล็กน้อยหลังจากที่จุนโนะจิ้มเข็มเขาไปที่แขนเขาแล้ว ยาอะไรหนะ?นายฉีดอะไรให้ฉัน? ตัวเริ่มชา มันเริ่มลามจากปลายเท้าและลามไปทั่วร่างกาย ตอนนี้นั้นแค่แรงที่จะพูดยังไม่มี เปลือกตาเริ่มหนักอึ้งอีกครั้ง แต่จินก็พยายามที่จะอดทนมันไว้เพราะเขาไม่รู้ว่าจุนโนะจะทำอะไรกับเขา ถ้าหากว่าเขาหลับไป
จุนโนะโน้มตัวลงมาจูบเบา ๆ ที่หน้าผากของจิน และเลื่อนลงมาจูบที่ปลายจมูกโด่งนั้น
นายรู้มั้ยว่าทำไมคาเมะถึงตาย?เพราะมันโง่ไงหละ มันโง่ที่ยอมมาตามนัดที่ฉันนัดมันโง่ที่ยอมทำตามที่ฉันบอกให้มันหลับตาแล้วหันหลังหึ!!! โง่มาก ๆ เลยเนอะ? นายว่ามั้ย?แต่ก็ดีที่ยังไม่มีใครสงสัยว่าฉันทำ ก็ใครมันจะไปคิดว่าเพื่อนสนิทของมันจะเป็นคนทำ ฮ่า ฮ่า ฮ่า จุนโนะหัวเราะอย่างสะใจในการกระทำที่ตัวเองเป็นคนทำ จินที่นอนตัวชาทั้งร่างกายนั้น ได้ฟังแล้วก็ถึงกับอึ้งไม่มีแรงที่จะพูดอะไรอีกแล้ว นายคงอยากจะรู้ว่าฉันฉีดอะไรไปให้นายใช่มั้ย?ฉันเองก็ไม่รู้อะไรหรอกนะเพียงแค่บอกว่าอยากได้ยาที่จะทำให้คนที่โดนชาไปทั้งตัวแค่นั้นแหละ เจ้าพวกอยากเงินในอินเตอร์เน็ตก็พาเอามาให้ฉันไม่รู้หรอกนะว่าประสิทธิภาพของมันจะแรงได้แค่ไหนก็เอามาลองกับนายเป็นคนแรกนี่นา
ได้ยินเพียงแค่นั้น สติของจินก็ดูเหมือนกับจะหลุดลอยไปในที่สุดภาพสุดท้ายที่จินเห็นคือภาพของจุนโนะยิ้มให้กับเขาเท่านั้น
<><><><><><><><><><><><>
จุนโนะจะรีบกลับไปไหนวะ? เสียงของเพื่อนในห้องคนหนึ่งดังขึ้นเมื่อเห็นจุนโนะรีบเก็บของใส่กระเป๋าทันทีที่เลิกเรียนจุนโนะหันกลับไปยิ้มตายิบหยีให้กับเพื่อนคนนั้น
กลับไปหาแฟนนายมั้ง ส่งคำตอบกวนเบื้องล่างไปให้เพื่อนคนนั้น ก่อนจะรีบทำตัวว่องไวหายตัวจากห้องเรียนอย่างรวดเร็ว
จุนโนะเดินฮัมเพลงออกจากโรงเรียน รอยยิ้มหวานถูกแจกจ่ายไปให้ทุกคนที่พบเห็นและรู้จักเขาแต่เมื่อร่างโปร่งนึกถึงคนที่อยู่ที่บ้านของเขาแล้วก็อดที่จะยิ้มแฝงความนัยอะไรหลาย ๆ อย่างไว้ไม่ได้ทุกวันนี้เขาให้จินดื่มน้ำที่ผสมยานั้นทุกวัน ๆ เพราะเห็นคนที่เอามาให้บอกว่ามันสามารถทำให้เสียงหายไปได้ และถ้าฉีดให้ทุก ๆ วันก็จะเหมือนกับเป็นการสตาฟร่างกายไปเลยด้วยเพียงแต่ว่ามันจะต่างกับการที่สตาฟสัตว์เพราะว่านี่เป็นมนุษย์จริง ๆ จึงได้แค่ไม่สามารถขยับร่างกายไปไหนได้ ทำได้เพียงแค่นอนรอวันที่ลมหายใจหมดไปจากโลกนี้เท่านั้นไม่สามารถพูดคุยได้ ไม่สามารถหันไปไหนได้ก็เหมือนกับการตายทั้งเป็น
เขาจะทำทุกอย่าง เพื่อให้จินอยู่กับเขาไม่ว่าวิธีนั้นจะสกปรกเพียงไหนก็ตาม
แกร๊ก
เสีงประตูที่เปิดออกมานั้นไม่ได้ทำให้ร่างของจินหันไปหาแม้แต่น้อย
กลับมาแล้วหละวันนี้อากาศดีนะ ว่ามั้ย?จิน เดินตรงดิ่งเข้ามายังภายในห้องนอน ซื้อขนมเค้กมาด้วยหละ เผื่อว่าจินอยากจะกิน ชูกล่องเค้กที่ซื้อมาจากร้านดังให้จินดู ก่อนจะวางมันไว้ตรงหัวเตียง
จุนโนะก้มลงไปจูบปากของจินอย่างแผ่วเบา และเลื่อนลงมากัดเม้มริมฝีปากที่ซอกคอ
ไม่ต้องเสียใจไปหรอกนะจินฉันไม่ปล่อยให้จินตายหรอกนะก็จินหนะ เหมือนเป็นตุ๊กตาของฉันเลยนี่นา ทำอะไรไม่ได้ ได้แต่นอนเฉย ๆ เท่านั้นเหมือนตุ๊กตาเนอะ? ยิ้มที่มุมปากผุดขึ้นมาอีกครั้ง วันนี้จินยังไม่ได้ดื่มน้ำเลยนี่นารอแป๊บนะ เดี๋ยวฉันไปหยิบมาให้
ร่างโปร่งของจุนโนะสุเกะค่อย ๆ เดินออกจากห้องไป พร้อมกับเสียงเพลงที่ดังคลอมาจากเจ้าตัวเอง
ตุ๊กตาเอ๋ย
เจ้าอยู่ที่ใดกัน
รู้ไหมฉันนั้น
ต้องการเจ้าเพียงใด
ตุ๊กตาเอ๋ย
The END
Main ::: Akanishi JiN x Taguchi JuNNosuke
Author ::: yoo Tagushita
<><><><><><><><><><><><>
จุนโนะ! จุนโนะ!.ดูสิ! กล่องเพลงน่ารักมั้ย? เสียงเล็ก ๆ เจื้อยแจ้วอยู่ตรงหน้าร่างโปร่งนามทางุจิ จุนโนะสุเกะนักเรียนชั้นม.ปลายปีสามที่ได้ชื่อว่าเป็นเด็กหัวกะทิของโรงเรียนแห่งนี้ และคนที่กำลังพูดเสียงเจื้อยแจ้วอยู่นั้นก็ได้ชื่อว่าเป็นเด็กหัวกะทิอีกคนของโรงเรียนแห่งนี้อีกเช่นกันคาเมะนาชิ คาซึยะ
ก็น่ารักดี จุนโนะสุเกะตอบด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบเหมือนเช่นทุก ๆ ครั้ง
น่ารักเนอะ! จินซื้อให้เราแหละ พอพูดถึงชื่อแฟนของตัวเองอะกานิชิ จินแล้วก็อดที่จะอมยิ้มไม่ได้ ก็จินเล่นคอยตื๊อเทียวไล้เทียวขื่อตั้งหลายอาทิตย์กว่าเขาจะตอบตกลง
จุนโนะพยักหน้าเล็กน้อยพร้อมกับรอยยิ้มหวานที่ฉาบอยู่บนใบหน้า มือเรียวยาวขยี้ผมของคาเมะจนยุ่งไปหมด เป็นผลให้เต่าน้อยทำหน้ามุ่ยพลางบ่นขมุบขมิบเรื่องที่จุนโนะทำผมของเขาเสียทรง
แล้ววันนี้จินไม่ได้นัดไปเดทหรือไง? ฉาบรอยยิ้มแย้มตายิบหยีอีกครั้ง
เจ้าเต่าน้อยส่ายหน้าพลางทำหน้ามุ่ย จินมีประชุมอะ เลยไม่ได้ไป
ร่างโปร่งหัวเราะเล็กน้อยกับความน่ารักของคนตัวเล็กตรงหน้า มือเรียวยาวที่ขยี้ผมเมื่อครู่ค่อย ๆ เลื่อนลงมาลูบไล้ใบหน้าหวานของคาเมะ จากดวงตาเรียวยาวไปยังพวกแก้มที่เริ่มแดงเล็กน้อย แต่ก็ต้องชะงักและรีบชักมือกลับมาทันทีเมื่อเห็นคาเมะทำตาสงสัยมาให้
เฮ้! ขนลุกนะ อยู่ดี ๆ ก็มาลูบหน้าฉันอย่างนี้หนะ คาเมะทำท่าขนลุกขนพองให้จุนโนะดู เลยทำให้ร่างโปร่งนั้นหัวเราะพรืดอย่างอดทนไม่ได้ออกมาเลยทีเดียว
หน้านายนุ่มดีนะ มิน่าหละจินถึงรักนักรักหนา พูดกลั้วหัวเราะ
อย่ามาหาเรื่องกัดกันนะตอนนี้ฉันอารมณ์ไม่ดีอยู่ด้วย เดี๋ยวก็กัดตอบซะเลย
กลัวจังเลยนะ เจ้าเต่าน้อย
เวลาผ่านไปค่อนข้างนานพอสมควรเพราะนี่ก็ใกล้เวลาที่ดวงอาทิตย์ที่คอยให้แสงสว่างนั้นจะลาลับขอบฟ้าแล้ว แต่ว่าภายในห้องเรียนก็ยังมีร่างของจุนโนะสุเกะและคาเมะนั่งคุยกันอยู่ ที่คาเมะยังอยู่นั้นเพราะว่าจินบอกให้รอกลับบ้านด้วยกัน ส่วนที่จุนโนะสุเกะอยู่นั้นเพราะ
ทำไมยังไม่กลับอีกหละ? เย็นมากแล้วนะ คาเมะถามขึ้นเมื่อหยิบมือถือขึ้นมาดูเวลาแล้วนี่ก็ตั้งห้าโมงครึ่งแล้วด้วย
จะปล่อยให้นายอยู่คนเดียวได้ยังไงกัน หยิกแก้มนุ่ม ๆ นั่นแล้วบิดไปบิดมา จนคาเมะตีมือนั้นหละถึงได้ยอมปล่อยออกจากแก้มนุ่ม ๆ
คาเมะ! กลับบ้านกันอ้าว! หวัดดีจุนโนะ ยังไม่กลับบ้านอีกเหรอ? ชายหนุ่มผมทองเดินเข้ามาภายในห้องเรียนโดยมีมืออีกข้างพาดกระเป๋าไว้ข้างหลัง
จุนโนะสุเกะยิ้มให้กับผู้มาเยือนใหม่ ก่อนจะส่ายหน้าให้เบา ๆ มาอยู่เป็นเพื่อนคาเมะระหว่างที่รอนายประชุมเสร็จหนะ นายนี่เป็นแฟนยังไง? ปล่อยให้แฟนรออยู่นั่นหละ
ก็มารับกลับแล้วไง บอกยิ้ม ๆ ไปให้จุนโนะ ก่อนจะหันเหความสนใจไปอยู่ที่ร่างบางตัวเล็ก มือใหญ่ของจินค่อย ๆ จับข้อมือของคนรักให้ลุกขึ้น กลับก่อนนะ
เจอกันพรุ่งนี้นะจุนโนะ คาเมะบอกลาและเดินตามจินออกจากห้องไป
<><><><><><><><><><><><>
ตุ๊กตาเอ๋ย
เจ้าอยู่ที่ใดกัน
รู้ไหมฉันนั้น
ต้องการเจ้าเพียงใด
ตุ๊กตาเอ๋ย
เสียงเพลงบางเบาถูกเปล่งออกมาจากกล่องเสียงของคน ๆ หนึ่ง ที่กำลังเดินขึ้นไปบนดาดฟ้าที่โรงเรียนเพราะได้นัดไว้กับใครบางคน คนที่ดูน่ารักในสายตาของทุกคนไม่ว่าจะเป็นเพื่อนร่วมชั้นหรือแม้แต่อาจารย์หึ! นึกแล้วก็อดที่จะอิจฉาไม่ได้ทำไมแกจะต้องมาเป็นมารผจญฉันตลอดเวลาด้วยนะ!!!
มีอะไรหรือเปล่า? นัดฉันมาซะดึกดื่นอย่างนี้ เมื่อประตูดาดฟ้าของโรงเรียนเปิดขึ้น คนที่นัดไว้ก็ถามออกมาทันทีอยู่ดี ๆ ก็โทรมานัดเขาให้ออกมาเจอกันที่ดาดฟ้าตอนกลางคืนอย่างนี้ แถมพอถามว่ามีเรื่องอะไรก็ไม่บอกเหตุผลมาอีก
คน ๆ นั้นไม่ตอบ ได้แต่เดินตรงดิ่งเข้าไปหาคาเมะ
ว่าไงหละ? มีเรื่องอะไรงั้นเหรอ? คาเมะยังคงถามต่อ เมื่อเห็นว่าคนที่นัดเขาออกมานั้นไม่มีทีท่าว่าจะตอบคำถามเขาสักนิด
ฉันมีของจะให้ หลับตาแล้วหันหลังก่อนสิ
คาเมะพยักหน้ายอมทำตาม ก่อนจะค่อย ๆ หันหลังให้และหลับตาลงและเวลาเพียงไม่นานนั้น ร่างบางก็รู้สึกเหมือนมีวัตถุของแข็งมาฟาดศีรษะเขา เป็นผลให้คาเมะถึงกับมึนหัวก่อนที่สติจะดับวูบลงไป แต่คน ๆ นั้นก็ได้แต่ยิ้มกระหยิ่มที่มุมปาก หลังจากที่ได้ลงมือไปแล้ว
สมน้ำหน้าคนอย่างแกคาเมะ!! แกหนะ ไม่สมควรที่จะได้อะกานิชิไปครองหรอก เสียงหัวเราะสะใจดังขึ้น ก่อนที่เจ้าตัวจะคิดอุบายอะไรได้ จึงจัดการอุ้มคาเมะขึ้นมาและนำร่างของคาเมะที่นอนหมดสติอยู่นั้นให้ขึ้นไปนั่งบนระเบียงดาดฟ้า ทั้ง ๆ ที่มือก็ยังจับเอวของคาเมะไว้กันหล่นร่วงลงไป มืออีกข้างที่ว่างนั้นค่อย ๆ ควานหากระดาษขึ้นมาหนึ่งใบ และนำมันไปเสียบไว้ในกระเป๋าเสื้อโค้ตของร่างบาง
มือข้างที่จับเอาคาเมะไว้อยู่นั้น ค่อย ๆ ปล่อยออกและปล่อยให้ร่างของคาเมะร่วงหล่นลงไปจากระเบียงดาดฟ้าการที่เขาเลือกนัดคาเมะออกมาคืนนี้ดูจะเป็นผลดีไม่น้อยในเมื่อจัดการเจ้านี่ไปได้หนึ่ง เท่านี้ก็เท่ากับว่าไม่มีใครมารังควานให้เขารกหูรกตาอีกแล้วเท่านี้อะกานิชิ จินก็จะมาเป็นของเขาเพียงผู้เดียว
บ๊ายบายคาเมะนาชิ คาซึยะหลับให้สบายนะ แค่เพียงไม่นานเท่านั้นก็จะมีคนมาเจอนายแล้วหละ หัวเราะอย่างบ้าคลั่งเมื่อมองลงไปยังผลงานที่เขาทำ
เลือดสีแดงฉานค่อย ๆ ไหลออกมาจากมันสมองที่ทะลักออกมาเนื่องจากความแรงของการกระแทก และเลือดเหล่านั้นก็ได้ไหลรวมกันเป็นกองใหญ่ ๆดูแล้วก็เหมือนกับภาพวาดที่สวดสดงดงามภาพหนึ่งเลยทีเดียว
คน ๆ นั้นค่อย ๆ เดินลงจากดาดฟ้าของโรงเรียน และเริ่มต้นร้องเพลงคลอเบา ๆ อีกครั้ง
ตุ๊กตาเอ๋ย
เจ้าอยู่ที่ใดกัน
รู้ไหมฉันนั้น
ต้องการเจ้าเพียงใด
ตุ๊กตาเอ๋ย
<><><><><><><><><><><><>
RRRRRR RRRRRR
เสียงกระดิ่งของโทรศัพท์ดังขึ้น ปลุกคนที่กำลังนอนหลับอย่างสบายใจในช่วงเช้าของฤดูหนาวขึ้นทันที มือเรียวยาวควานหาโทรศัพท์จากหัวเตียง ในขณะที่เสียงกระดิ่งของโทรศัพท์นั้นก็ยังดังแผดเสียงอยู่
โมชิ?
.
ห๊า!!! อะไรนะครับ?!
.
ครับ ทราบแล้วครับจะรีบไปเดี๋ยวนะครับ
ร่างโปร่งรีบลุกกระวีกระวาดออกมาจากเตียงนอนทันที เมื่อได้รับฟังข่าวจากตำรวจว่าเจอคาเมะเพื่อนตัวเล็กของเขานอนเสียชีวิตที่หน้าตึกเรียน คาดว่าจะเป็นการฆ่าตัวตายรู้สึกตกใจและเสียใจไม่น้อยเมื่อได้รับฟังข่าวน่าใจหายตั้งแต่เช้าแบบนี้เสียใจที่เพื่อนเขาฆ่าตัวตาย ทั้งที่ไม่น่าจะมีสาเหตุ
เมื่อแต่งตัวเสร็จแล้วก็รีบรุดไปยังที่โรงเรียนซึ่งเป็นที่เกิดเหตุทันที จุนโนะสุเกะวิ่งหน้าตาตื่นจนมาถึงหน้าตึกเรียนที่ตอนนี้มีตำรวจเต็มไปหมด เด็กนักเรียนที่เดินมาเรียนดูจะตกใจไม่น้อยเหมือนกันเมื่อได้รับฟังข่าวที่ลืดสะพัดไปทั่วโรงเรียน
คุณตำรวจครับคาเมะคาเมะเพื่อนผมเขาฆ่าตัวตายแน่ ๆ หรือครับ แทบจะเขย่าตัวตำรวจอยู่แล้ว
น่าจะใช่นะครับ เพราะว่าเขามีจดหมายลาตาย
จดหมายลาตาย?
ครับนี่ครับ จุนโนะสุเกะรับแผ่นกระดาษจากมือของตำรวจคนนั้นมา และรีบเปิดอ่านทันทีภายในจดหมายลาตายนั้นคาเมะไม่ได้เขียนอะไรนอกจากคำว่า
เบื่อชีวิต
แล้วจินหละ?จินจะรู้เรื่องนี้หรือยัง? จินจะรู้เรื่องที่คาเมะตายหรือยังนะ?
มือเรียวยาวรีบควานหามือถือในกระเป๋า และกดเบอร์ของจินทันทีรอสายสักพักจินก็รับ พร้อมกับบอกว่าตอนนี้ใกล้จะถึงโรงเรียนแล้วจุนโนะจึงบอกด้วยเสียงที่สั่นว่าคาเมะตายแล้วแค่เพียงเท่านั้น จุนโนะก็ได้ยินเสียงจินตัดสายไปทันที
สักพักเดียวเท่านั้นจินก็วิ่งกระหืดกระหอบมายังสถานที่เกิดเหตุและรีบวิ่งถลาเข้าไปยังศพของคาเมะ น้ำตาลูกผู้ชายไหลออกมาอย่างไม่อายใครก็ในเมื่อคนที่รักต้องมาตายอย่างนี้ ใครจะสามารถกลั้นน้ำตาได้กัน?จุนโนะเองก็สงสารจินไม่น้อยเมื่อต้องมาเจอกับสภาพการณ์เช่นนี้ แต่เขาเองก็เสียใจเหมือนกันที่จะต้องมาเสียเพื่อนรักอย่างคาเมะไป
เมื่อจินคร่ำครวญจนพอใจแล้วนั้น ร่างสูงก็ตัดใจเดินห่างออกจากศพของคนรักทั้งที่ภาพตรงหน้าพร่าเลือน แต่ภาพของคนรักในความทรงจำยังคงแจ่มชัด ทั้งภาพตอนที่คนรักกำลังยิ้มให้ หรือแม้แต่จะเป็นใบหน้าตอนที่เง้างอนรอให้เขาไปง้อนั้น ยังคงเด่นในความทรงจำที่สวยงามของจินอยู่เสมอ
จินคิดซะว่าคาเมะเขาไปสบายแล้วกันนะ จุนโนะตบไหล่ของจินเบา ๆ
คาเมะไม่มีทางที่จะฆ่าตัวตายนายต้องเชื่อฉันนะจุนโนะ จินพูดด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น
ฉันเชื่อนายจินฉันเชื่อนายฉันก็ไม่คิดว่าคาเมะจะฆ่าตัวตายเหมือนกัน
<><><><><><><><><><><><>
หลังจากที่จบพิธีงานศพของคาเมะไปนั้น ทั้งจินและจุนโนะก็ดูเหมือนจะไม่มีจิตใจในการทำอะไรทั้งนั้น รวมถึงเพื่อน ๆ ในห้องและอาจารย์เองก็เหมือนกัน ทั้งหมดดูเหมือนจะไม่มีแรงที่จะหยิบหรือจับอะไร
หากยังมีอีกคนที่ได้แต่แอบยิ้มภายในใจ
จิน เด็กหนุ่มตาโต แก้มป่องเดินเข้ามาทักทายจิน
ยามะพี?มีอะไรหละ? ตาบวมแดงช้ำเนื่องจากร้องไห้อย่างหนักมาหลายวัน
เสียใจด้วยนะเรื่องคาเมะนาชิ ตากลมโตเริ่มสลดลง เมื่อพูดถึงชื่อแฟนของเพื่อนคนนี้
อืม ครางตอบแค่นั้น แล้วก็นั่งลงฟุบหน้าลงกับโต๊ะตัดปัญหากับความจริงที่ได้รับ ไม่อยากจะตื่นขึ้นมาต่อสู้กับความเจ็บปวดและโหดร้ายเพียงคนเดียวฉันจะอยู่ได้ยังไง ถ้าไม่มีนายคาเมะ
หึ!! รักกันจริงนะขนาดเจ้านั่นตายไปแล้ว นายก็ยังไม่ลืมมันเสียงภายในใจของใครบางคนดังขึ้น มีเพียงแต่คนนั้นที่จะได้รับรู้คนที่มีเพียงแค่ความแค้นและความอิจฉาครอบงำจิตใจอยู่เท่านั้น
<><><><><><><><><><><><>
นัดมาทำไมตอนดึก ๆ วะ? เสียงทุ้มนุ่มของจินสบถขึ้นในระหว่างที่กำลังเดินไปยังบ้านของคนที่นัดเขาไว้
กิ๊ง ก่อง
จินกดไปยังกระดิ่งหน้าบ้าน กระชับเสื้อโค้ตให้เข้าหาตัวมากขึ้นไปอีก เมื่อลมหนาวได้พัดเข้ามาวูบใหญ่ ถูมือไปมาพร้อมกับเป่าลมหายใจไปยังมือที่ถูนั้นเพื่อเป็นการบรรเทาความหนาวให้มันน้อยลง และเป็นการให้ความอบอุ่นแก่มือของตัวเอง
หนาวจะตายอยู่แล้วน๊าทำไมไม่มาเปิดสักที
มาแล้วเหรอ?เข้ามานั่งก่อนสิ
จินพยักหน้าเล็กน้อยเพื่อเป็นการตอบรับในคำเชิญ ก่อนจะเดินตามหลังเจ้าของบ้านเข้าไปยังภายในตัวบ้านที่อบอุ่นจากความร้อนของเครื่องฮีทเตอร์นั่งลงตรงโซฟาบุนวมหนานุ่มอย่างดี พร้อมกับรับแก้วนมอุ่นจากมือเจ้าของบ้านที่ยิ้มให้ ค่อย ๆ จิบมันเพียงเล็กน้อยจนหมดแก้ว
มีอะไรหรือเปล่า?เรียกมาเอาป่านนี้หนะ ถ้าไม่ติดเป็นนายฉันจะด่าให้ พูดแหย่ขำ ๆ ซึ่งก็ทำให้เจ้าของบ้านถึงกับหัวเราะพรืดออกมา
ไม่มีอะไรหรอก
อ้าว! แล้วเรียกฉันมาทำเพื่อ..? วางแก้วนมลงบนโต๊ะ พร้อมทำสายตาอย่างหาเรื่อง แต่ปากก็ยังคงแย้มยิ้มอยู่
เปลือกตาของจินหนักอึ้งจนแทบจะปิดลงให้ได้ ภายในสมองขาวโพลนจนไม่สามารถประมวลความคิดอะไรได้อีกแล้วมือของร่างสูงนั้นก็เริ่มที่จะหมดแรงไม่มีแรงที่จะทำอะไร หรือจะหยิบจับอะไรทั้งนั้น
ทำไมมันง่วงจัง? เพ่งสายตาที่เริ่มพร่ามัวไปยังเจ้าของแก้วนม
ง่วงก็นอนซะสิ ยังไงนี่ก็บ้านฉันมันก็เหมือนกับบ้านนายอยู่แล้ว
สักพักร่างของจินก็ค่อย ๆ ไถลตัวลงไปนอนกับโซฟาเจ้าของบ้านกระหยิ่มยิ้มเมื่อทุกอย่างเป็นไปตามแผนที่เขาคิดไว้พอดี
เมื่อพรุ่งนี้นายตื่นขึ้นมา นายก็จะเจอกับความจริงทุกอย่างไม่ต้องกลัวหรอกนะ ฉันไม่ทำอะไรนายหรอก
..
..
..
.
ตุ๊กตาเอ๋ย
เจ้าอยู่ที่ใดกัน
รู้ไหมฉันนั้น
ต้องการเจ้าเพียงใด
ตุ๊กตาเอ๋ย
เสียงร้องเพลงของใครบางคนปลุกร่างสูงที่กำลังนอนหลับอย่างสบายให้ตื่นขึ้นร่างสูงหยีตาเล็กน้อยเพื่อมองไปยังเจ้าของเสียงนั้น หากเมื่อจะเอามือมาขยี้ตาก็ต้องรู้สึกว่าทั้งมือและเท้าของเขานั้นถูกมัดตรึงไว้กับหัวเตียงและปลายเตียงไว้อย่างหนาแน่นจินดูจะตกใจไม่น้อยเมื่อตื่นขึ้นมาแล้วเขามาอยู่ในสภาพเช่นนี้
ตื่นแล้วงั้นเหรอ? เจ้าของเสียงเพลงนั้นถามขึ้นเมื่อเห็นจินดูจะตื่นตกใจไม่น้อย
จุนโนะ?นายทำอะไรหนะ? แล้วทำไมฉันถูกมัดอย่างนี้?
กันไม่ให้นายหนียังไงหละจิน พูดเสียงราบเรียบไม่มีความตกใจเลย
แล้วทำไมนายทำแบบนี้กับฉัน? เพราะอะไร?
รอยยิ้มหวานของจุนโนะปรากฏขึ้นบนใบหน้าหวานนั้น แต่จินกลับไม่อยากที่จะเห็นรอยยิ้มนั้นเลยมันรู้สึกแปลก ๆ ยังไงไม่รู้เหมือนกับรอยยิ้มของคนที่สติไม่สมประกอบ
ฉันรักนาย
อย่ามาพูดเล่นน่า นายรีบ ๆ มาแก้มัดฉันได้แล้ว จินหัวเราะแห้ง ๆหวังว่าจุนโนะจะเลิกแกล้งแล้วมาแก้มัดให้กับเขา หากจุนโนะสุเกะก็ได้แต่เงียบเงียบจนจินรู้สึกไม่ดีเลย นายก็รู้ว่าฉันยังรักคาเมะอยู่
ขนาดเจ้าบ้านั่นมันตายไปแล้ว นายก็ยังรักมันอีกงั้นเหรอ?ฉันอุตส่าห์เฝ้าคิด เฝ้าหวังว่าถ้ามันตายแล้วนายจะหันมามองฉันฉันอุตส่าห์หาทางให้มันตายได้แล้ว แต่ผลที่ได้คืนก็คือนายก็ยังรักมันอยู่อีกอย่างนั้นเหรอ? จุนโนะสุเกะเดินตรงดิ่งไปนั่งข้าง ๆ ร่างของจินที่เริมดิ้นไปดิ้นมา เพื่อหาทางหลุดพ้นจากพันธนาการนี้
นายจะทำอะไรฉัน? ถามขึ้นเมื่อเห็นเข็มฉีดยาในมือของจุนโนะ
ไม่ทำอะไรนายหรอกจินฉันไม่ทำอะไรนายหรอก ในเมื่อนายเป็นคนที่ฉันรักนี่นาฉันอยากได้นายมาครอบครองเพียงคนเดียว กระซิบคำพูดสุดท้ายที่ใบหูของจิน และขบกัดติ่งหูนั้นเบา ๆ
จินดิ้นพรวดพราดไปทั่วเตียง นายมันบ้า จุนโนะ!!!
ฉันไม่ได้บ้า!!! ฉันไม่บ้านายต่างหากที่บ้า บ้าที่ยังอาลัยอาวรณ์ไอ้คาเมะมัน ทั้ง ๆ ที่มันก็ตายไปแล้ว ดวงตารียาวเริ่มจ้องไปที่จินอย่างน่ากลัวแต่สักพักรอยยิ้มหวานก็ฉาบอยู่บนใบหน้าอีกครั้ง ไม่เจ็บหรอกนะจินแค่เหมือนมดกัดหนะ ไม่เจ็บหรอก เตรียมจ่อเข็มฉีดยาไปยังต้นแขนของจิน
ไม่เอานะจุนโนะ!!! นายหยุดนะ!! แต่เหมือนว่าเสียงของจินจะไม่ได้เข้าไปยังโสตประสาทการรับฟังของร่างโปร่งแม้แต่น้อย จินรู้สึกเจ็บเล็กน้อยหลังจากที่จุนโนะจิ้มเข็มเขาไปที่แขนเขาแล้ว ยาอะไรหนะ?นายฉีดอะไรให้ฉัน? ตัวเริ่มชา มันเริ่มลามจากปลายเท้าและลามไปทั่วร่างกาย ตอนนี้นั้นแค่แรงที่จะพูดยังไม่มี เปลือกตาเริ่มหนักอึ้งอีกครั้ง แต่จินก็พยายามที่จะอดทนมันไว้เพราะเขาไม่รู้ว่าจุนโนะจะทำอะไรกับเขา ถ้าหากว่าเขาหลับไป
จุนโนะโน้มตัวลงมาจูบเบา ๆ ที่หน้าผากของจิน และเลื่อนลงมาจูบที่ปลายจมูกโด่งนั้น
นายรู้มั้ยว่าทำไมคาเมะถึงตาย?เพราะมันโง่ไงหละ มันโง่ที่ยอมมาตามนัดที่ฉันนัดมันโง่ที่ยอมทำตามที่ฉันบอกให้มันหลับตาแล้วหันหลังหึ!!! โง่มาก ๆ เลยเนอะ? นายว่ามั้ย?แต่ก็ดีที่ยังไม่มีใครสงสัยว่าฉันทำ ก็ใครมันจะไปคิดว่าเพื่อนสนิทของมันจะเป็นคนทำ ฮ่า ฮ่า ฮ่า จุนโนะหัวเราะอย่างสะใจในการกระทำที่ตัวเองเป็นคนทำ จินที่นอนตัวชาทั้งร่างกายนั้น ได้ฟังแล้วก็ถึงกับอึ้งไม่มีแรงที่จะพูดอะไรอีกแล้ว นายคงอยากจะรู้ว่าฉันฉีดอะไรไปให้นายใช่มั้ย?ฉันเองก็ไม่รู้อะไรหรอกนะเพียงแค่บอกว่าอยากได้ยาที่จะทำให้คนที่โดนชาไปทั้งตัวแค่นั้นแหละ เจ้าพวกอยากเงินในอินเตอร์เน็ตก็พาเอามาให้ฉันไม่รู้หรอกนะว่าประสิทธิภาพของมันจะแรงได้แค่ไหนก็เอามาลองกับนายเป็นคนแรกนี่นา
ได้ยินเพียงแค่นั้น สติของจินก็ดูเหมือนกับจะหลุดลอยไปในที่สุดภาพสุดท้ายที่จินเห็นคือภาพของจุนโนะยิ้มให้กับเขาเท่านั้น
<><><><><><><><><><><><>
จุนโนะจะรีบกลับไปไหนวะ? เสียงของเพื่อนในห้องคนหนึ่งดังขึ้นเมื่อเห็นจุนโนะรีบเก็บของใส่กระเป๋าทันทีที่เลิกเรียนจุนโนะหันกลับไปยิ้มตายิบหยีให้กับเพื่อนคนนั้น
กลับไปหาแฟนนายมั้ง ส่งคำตอบกวนเบื้องล่างไปให้เพื่อนคนนั้น ก่อนจะรีบทำตัวว่องไวหายตัวจากห้องเรียนอย่างรวดเร็ว
จุนโนะเดินฮัมเพลงออกจากโรงเรียน รอยยิ้มหวานถูกแจกจ่ายไปให้ทุกคนที่พบเห็นและรู้จักเขาแต่เมื่อร่างโปร่งนึกถึงคนที่อยู่ที่บ้านของเขาแล้วก็อดที่จะยิ้มแฝงความนัยอะไรหลาย ๆ อย่างไว้ไม่ได้ทุกวันนี้เขาให้จินดื่มน้ำที่ผสมยานั้นทุกวัน ๆ เพราะเห็นคนที่เอามาให้บอกว่ามันสามารถทำให้เสียงหายไปได้ และถ้าฉีดให้ทุก ๆ วันก็จะเหมือนกับเป็นการสตาฟร่างกายไปเลยด้วยเพียงแต่ว่ามันจะต่างกับการที่สตาฟสัตว์เพราะว่านี่เป็นมนุษย์จริง ๆ จึงได้แค่ไม่สามารถขยับร่างกายไปไหนได้ ทำได้เพียงแค่นอนรอวันที่ลมหายใจหมดไปจากโลกนี้เท่านั้นไม่สามารถพูดคุยได้ ไม่สามารถหันไปไหนได้ก็เหมือนกับการตายทั้งเป็น
เขาจะทำทุกอย่าง เพื่อให้จินอยู่กับเขาไม่ว่าวิธีนั้นจะสกปรกเพียงไหนก็ตาม
แกร๊ก
เสีงประตูที่เปิดออกมานั้นไม่ได้ทำให้ร่างของจินหันไปหาแม้แต่น้อย
กลับมาแล้วหละวันนี้อากาศดีนะ ว่ามั้ย?จิน เดินตรงดิ่งเข้ามายังภายในห้องนอน ซื้อขนมเค้กมาด้วยหละ เผื่อว่าจินอยากจะกิน ชูกล่องเค้กที่ซื้อมาจากร้านดังให้จินดู ก่อนจะวางมันไว้ตรงหัวเตียง
จุนโนะก้มลงไปจูบปากของจินอย่างแผ่วเบา และเลื่อนลงมากัดเม้มริมฝีปากที่ซอกคอ
ไม่ต้องเสียใจไปหรอกนะจินฉันไม่ปล่อยให้จินตายหรอกนะก็จินหนะ เหมือนเป็นตุ๊กตาของฉันเลยนี่นา ทำอะไรไม่ได้ ได้แต่นอนเฉย ๆ เท่านั้นเหมือนตุ๊กตาเนอะ? ยิ้มที่มุมปากผุดขึ้นมาอีกครั้ง วันนี้จินยังไม่ได้ดื่มน้ำเลยนี่นารอแป๊บนะ เดี๋ยวฉันไปหยิบมาให้
ร่างโปร่งของจุนโนะสุเกะค่อย ๆ เดินออกจากห้องไป พร้อมกับเสียงเพลงที่ดังคลอมาจากเจ้าตัวเอง
ตุ๊กตาเอ๋ย
เจ้าอยู่ที่ใดกัน
รู้ไหมฉันนั้น
ต้องการเจ้าเพียงใด
ตุ๊กตาเอ๋ย
The END
